Rots in de branding   

Iemand zei dit jaar een keer: ‘De wereld wordt stormachtiger, brutaler, gewelddadiger.

Daarom is het belangrijk goed bij jezelf te blijven.’ Is dit zweverig? Ik ging erover nadenken.  

Kijk naar de wereld om ons heen, met aanslagen, machtsvertoon, zelfdodingen en stormen. Met een winderige lente in december.

Dan zie je dat er veranderingen aan de gang zijn. De wereld om ons heen staat niet stil.

Ik heb mijn normen, mijn gevoel van wat ik wel of niet goed vind, ik heb mijn grenzen. Als ik dingen meemaak of iemand in mijn omgeving kijkt mij aan, dan kan het gebeuren dat ik mee-waai met haar wind of mee-storm met zijn storm. Helpt dat?

Ik ga niet mee-stormen maar vanuit mijzelf denken, vanuit mijzelf voelen en vanuit dat gevoel, vanuit die gedachte proberen te reageren en te helpen. Ik wil de rots zijn die in de branding blijft staan, zoals de rots bij Nazaré, Portugal, waar de zee omheen-stormt.

Met humor en gevoel in verbinding staan met de wereld om ons heen, met de mensen om ons heen, steun zijn waar nodig en plezier maken met elkaar waar mogelijk.