Het leven is een piramide die omkantelt.
Eerst is de toekomst dat brede vlak, nu is het de punt.
(Adelheid Roosen)

Leven, schrijven

Lopen kan ik niet
je moet me dragen naar de eeuwige bossen
die ruisen om ons heen en die ons vertellen
dat we één zijn in ons streven naar schoonheid
en in ons sterven van verdriet.

Zien kan ik niet
maar jij kunt me leiden in het labyrint dat leven heet,
waar we verdwalen tussen de bomen en
door de struiken onze benen schaven en onze neuzen
in de wind steken om de frisse geuren
van de florissante groenen op te snuiven.

Schrijven kan ik niet
maar jij bewondert wat uit mijn vingers ontspruit
en zegt dat je begrijpt wat me drijft om telkens weer
de wereld op zijn kop te zetten met die vreemde frutsels
en fiere vlinders van zwarte inkt
op lichtblauw, hemels papier.

Leven kan ik niet
want jij zegt dat het leven meer is dan eten, drinken,
slapen en werken maar dat de meeste mensen
niet verder komen dan de muren van hun eigen ego,
dezelfde kleuren en metaforen. En toch voelen ze
zich ze niet minder gelukkig omdat ze anders leven.